Gouds Rood maart 2008

Gouds Rood maart 2008

Redactie Gouds Rood

In deze editie: Een drukbezocht politiek café. Een voor- en tegengeluid uit de fractie over de moeilijke beslissing van de Goudse gemeenteraad om twee van de drie baden op te doeken. Van de hand van Co en Arie artikelen over vraagstukken als ‘trots’, ‘rechtvaardigheid’, ‘solidariteit’, ‘ontvolking’ en ‘vergrijzing’. Vergist u niet! Anders dan deze thema’s wellicht aan emotie bij u oproepen, het zijn zeer onderhoudende en trefzekere artikelen!

Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand. De downloadversie bevat ook de agenda en contactgegevens.

"Trots"

Co Caljouw - 12 maart 2008

Trots op Nederland. Dat kunnen we alleen nog zijn als we ons als sociaal-democraten tegelijkertijd nadrukkelijk afzetten tegen de beweging van mevrouw Verdonk met dezelfde naam. Maar willen wij socialisten eigenlijk wel een beetje trots zijn op ons landje? We hebben van oudsher een afkeer van nationalisme en verwante zaken die met bloed, bodem alsook oranje te maken hebben.

Weliswaar leerde ik op de openbare lagere school, toen er nog zangles werd gegeven, te galmen over koningin en vaderland, maar als jongetje wiens ‘Neerlands bloed door d’aderen vloeit’ hoorde je gelijktijdig op straat de zwart geüniformeerde leden van de W.A., de weerafdeling van de NSB, langs dreunen met teksten als “Voor volk en vaderland!”. En wat was dat fout! Erg verwarrend allemaal.

Als je, na vele honderden lessen algemene en vaderlandse geschiedenis, voorzichtig refereert aan de positie van absolute wereldmacht die de jonge republiek der Zeven Provinciën had na de Spaanse tijd met de Verenigde Oost-Indische Compagnie (later ook haar West-Indische tegenhanger) als de eerste multinational, word je onmiddellijk gewezen op ons brute koloniale verleden met mede als gevolg daarvan de slavernij.
Dat Australië ruim een eeuw voor James Cook er landde Nieuw Holland heette en dat Nieuw Zeeland nog altijd is genoemd naar de provincie waar mijn wortels liggen, mag ik alleen besmuikt in mezelf mompelen.

Ik kan hier - we kregen toen ook nog aardrijkskunde - bladzijden vullen met plekken op aarde waar we voorts nog acte de présence gaven, maar dat doe ik dus niet (ook niet over wetenschap en kunsten). Maar aan de andere kant ga ik niet zover als Femke Halsema die, tegensputterend toen de noodzaak tot verplichte inburgering onzer medelanders ter sprake kwam, met een blik van walging op haar gezicht stelde dat ‘ze’ dan ten minste niet verplicht konden worden snert te eten. Kijk, dat is geen gezonde distinctie tot zoiets als nationalisme maar complete zelfhaat. Waar ik er niet over peins een 25-jarige Duitser, met wie ik aan een bar in Berlijn een pilsje drink, iets te verwijten over de mogelijk euvele daden zijner opa, wens ik verschoond te blijven van dat nooit eindigend geneuzel over wandaden mijner verre voorvaderen.
Ook het gezever over spruitjeslucht als de jaren ‘50 van de vorige eeuw ter sprake komen, toen mijn ouders nog vol idealisme het rode vaandel volgden, ben ik zat. En dat volgens Heine (zo wordt aangenomen) alhier alles 50 jaar later plaatsvindt dan elders weiger ik ook aan te nemen. Er zijn talloze blijken van het tegendeel.
Maar hoe staat het dan met mijn trots? Laat ik, als sociaal-democraat van een vroeg uur, het woordje trots veranderen in groots. En dat betreft dan vooral onze nationale verdiensten op het terrein van godsdienstvrijheid.
We geven het meest, wereldwijd, aan ontwikkelingssamenwerking, hebben de primeur van het homohuwelijk, geven leiding aan het internationale drugsbeleid, staan vooraan bij euthanasie en handelen zeer verlicht jegens prostitutie en pornografie.
En werd niet, ook al mondiaal, Fanny Blankers-Koen, de sportvrouw van de 20ste eeuw?
Al kan de vrouwenvrijmaking vanzelfsprekend nog altijd veel beter (schreef hij als man van de lokale fractievoorzitter).

En daar ben ik nog het grootst op!
 

Artikel: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14