Gouds Rood maart 2008

Gouds Rood maart 2008

Redactie Gouds Rood

In deze editie: Een drukbezocht politiek café. Een voor- en tegengeluid uit de fractie over de moeilijke beslissing van de Goudse gemeenteraad om twee van de drie baden op te doeken. Van de hand van Co en Arie artikelen over vraagstukken als ‘trots’, ‘rechtvaardigheid’, ‘solidariteit’, ‘ontvolking’ en ‘vergrijzing’. Vergist u niet! Anders dan deze thema’s wellicht aan emotie bij u oproepen, het zijn zeer onderhoudende en trefzekere artikelen!

Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand. De downloadversie bevat ook de agenda en contactgegevens.

Rechtvaardigheid en/of efficientie

Arie Slinger - 12 maart 2008

De private sector (markt) is goed in efficiëntie, het tegengaan van verspilling. De publieke sector is goed in rechtvaardigheid. Beide hebben echter hun keerzijde. De publieke sector, bijvoorbeeld de gemeente, is slecht in efficiëntie. De private sector is slecht in rechtvaardigheid. Door een aantal oorzaken, zoals individualisering, vergrijzing, kosten van de publieke sectoren, lagere economische groei en belastingheffing, staat de bekostiging van de publieke sector onder druk. Daarom moet deze sector meer doen met minder geld of ze moet beter presteren. Tenslotte moet de publieke sector meer aandacht besteden aan efficiëntie en het zoeken naar andere mogelijkheden. Dit is, kort samengevat, de overtuiging van de econoom Frank Kalshoven in Vrij Nederland van 12 januari jongstleden.

Wat betekent één en ander voor de bouwactiviteiten in Gouda en de daarbij betrokken partijen : de gemeente, de projectontwikkelaars en de woningcorporaties? De woningcorporaties zijn momenteel een kruising tussen publiek (sociale woningbouw) en privaat (bouwen met winstoogmerk). Projectontwikkelaars zijn marktpartijen die winst willen en moeten maken. Het gemeentebestuur moet met de hier genoemde partijen onderhandelen om tot bouwactiviteiten te komen. Belangrijk is dan wie de grond in eigendom heeft, de gemeente, de projectontwikkelaars of de woningcorporatie(s). Gouda moet bouwen voor de lokale en de regionale bevolking, maar lonkt tevens naar bewoners van buiten de regio omdat de gemeente (voor wie ?) wil groeien. De gemeente laat voor zichzelf bouwen (bijvoorbeeld het Huis van de Stad), de woningcorporaties bouwen deels voor zichzelf (koopwoningen en dure huurwoningen) en deels voor mensen die zijn aangewezen op een goedkope huurwoning. Projectontwikkelaars geven doorgaans de voorkeur aan het bouwen van dure koop- en dure huurwoningen en/of appartementen.

Hoeveel procent van de bouwgrond is van de gemeente, respectievelijk van de corporaties en projectontwikkelaars? Deze vraag behoeft een duidelijk antwoord van de gemeente. Een andere vraag aan de gemeente luidt: hoeveel woningzoekenden zijn er in Gouda in de drie categorieën: binnen Gouda, buiten Gouda in de Regio en hoe groot is de belangstelling buiten de Regio?  Kortom, voor wie ga je bouwen? Wat doen de corporaties aan het oude bestand van de sociale huursector? In het algemeen kun je stellen dat projectontwikkelaars wachten op de krenten in de pap, de huizen, gebouwen en appartementen waar het meeste aan te verdienen valt. Zo zetten de woningcorporaties en vooral de projectontwikkelaars druk op de verdeling van de percentages van de sectoren: sociale woningbouw, huurwoningen in de vrije sector en koopwoningen. Hoe efficiënt kan en moet Gouda daarop inspelen, wanneer zij het goed voorheeft met een rechtvaardige verdeling van woningaanbod voor de woningbehoeftigen (ouderen, jongeren, gehandicapten, mensen met een smalle beurs) en de beter gesitueerden in Gouda en de Regio ?

De gemeente Gouda zet, wat haar beleid betreft, in op bestrijding van de zogenaamde scheefstand (wonen in te goedkope sociale huurwoning) door het accent te leggen op vrijwillige verhuizing naar een duurdere huurwoning. Hoe verzin je het om zo’n wereld- en mensvreemd beleid tot uitgangspunt te nemen! Wat is het effect van zo’n beleid op de cijfermatig vastgestelde percentageverdeling tussen de sociale huurwoningen, de vrije sector huurwoningen en de koopwoningen? Ik noem dat illusiepolitiek. Met het gevolg dat er te weinig sociale huurwoningen gebouwd zullen worden. Corporaties willen bovendien hun huurwoningen deels verkopen aan de huurders.
Wat doet de Gemeente met mensen die zo’n woning niet willen kopen, maar elders liever betaalbaar blijven huren? Heeft de gemeente voor hen een beleid?

Kortom, hoe gaat de gemeentelijke politiek de pijn en de vreugde van het wonen eerlijk en doelmatig verdelen en welk standpunt neemt de fractie van de PvdA in?  Per saldo gaat het om het verminderen van de spanning tussen rechtvaardigheid en doelmatigheid.

Artikel: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14