Gouds Rood maart 2008

Gouds Rood maart 2008

Redactie Gouds Rood

In deze editie: Een drukbezocht politiek café. Een voor- en tegengeluid uit de fractie over de moeilijke beslissing van de Goudse gemeenteraad om twee van de drie baden op te doeken. Van de hand van Co en Arie artikelen over vraagstukken als ‘trots’, ‘rechtvaardigheid’, ‘solidariteit’, ‘ontvolking’ en ‘vergrijzing’. Vergist u niet! Anders dan deze thema’s wellicht aan emotie bij u oproepen, het zijn zeer onderhoudende en trefzekere artikelen!

Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand. De downloadversie bevat ook de agenda en contactgegevens.

"Vergrijzen"

Co Caljouw - 12 maart 2008

Nederland vergrijst, zo kun je vrijwel dagelijks horen en lezen; trouwens de gehele westerse samenleving vergrijst en scribent dezes met haar. En ook mijn partij verkleurt en wel dramatisch naar monotoon grijs (met varianten naar wit en kaal).
Als ik, grijsaard uit het fameuze bouwjaar 1935, in het kielzog mijner gade (men moet zich op haar haarkleur niet verkijken…) naar de nieuwjaarsreceptie van mijn partij in het Verzetsmuseum tijg, ontwaar ik door mijn grijze oogharen een door de tijd gelouterd gezelschap van overwegend 60-plussers met fikse uitschieters naar boven. Meer althans dan het handjevol uitzonderingen van generaties die nog de toekomst in ons, ook al wat stoffige, vaandel voeren.

De afdeling krimpt dientengevolge, mede omdat de door de geboortebeperking zo gedunde rijen der jeugdigen er niet over peinzen zich onder onze banier te scharen. Een ontwikkeling overigens die niet uniek is voor onze gelederen. Alle partijen, vakbonden, het verenigingsleven en wat niet al kampen met een dramatisch slinkende aanwas.

Twee harmonieën waarin even zovele inmiddels jong-bejaarde zwagers hun partijtje steeds minder krachtig meeblazen, dreigen te worden opgeheven bij gebrek aan jeugdige musici. De kerken zijn niet alleen leeg omdat God schijnt te zijn overleden maar er is nog slechts een handjevol (bejaarde) organisten voor de liturgische samenzang. Om over jeugdige voorgangers maar te zwijgen…
Het is eigenlijk nog veel erger: sommige landstreken zijn al aan het ontvolken.

Wat zijn de consequenties, niet alleen voor onze afdeling (opheffing uiteindelijk) maar voor onze gehele samenleving, de totale westerse wereld (er van uitgaand dat de derde-wereld-landen vooralsnog blijven groeien)? Voorlopig ervaar ik nog uitsluitend zorg over de betaalbaarheid van de vergrijzing, maar er is, niet meer straks, maar nu al, veel meer aan de hand waarvoor globaal, (inter)nationaal maar ook regionaal, plaatselijk, drastische beleidsmaatregelen moeten worden getroffen.
We zullen sneller dan we nu algemeen aannemen aanlopen tegen het einde van de groei op alle mogelijke maatschappelijke terreinen.

Laat ik als eerste het onderwijs belichten. Deze sector moet nu al landelijk duizenden scholen afstoten omdat de leerlingen er niet meer zijn; te beginnen in het basisonderwijs.
Los van de vraag of de weinige scholieren/studenten toereikend zijn opgeleid zit het bedrijfsleven, de industrie, zij het dus nog voor korte tijd, te springen om geschikte, jonge arbeidskrachten. We kunnen niet blijvend Oost-Europeanen de vacatures laten vervullen.

Omdat ik nu toch bij het bedrijfsleven ben: wat te produceren als er steeds minder consumenten zijn? Je ziet nu al wereldwijd de teloorgang van de vliegtuig- en auto-industrie.
Einde aan de economische groei derhalve. Trouwens het gestook en geroet moet toch ook eens ophouden willen we onze weinige nazaten een leefbare wereld bieden.

De volkshuisvesting. Italië, Frankrijk, Spanje en Duitsland kampen nu reeds met een enorme ontvolking en leegstand (van complete dorpen). Als hier te lande de babyboomgeneratie aan haar einde is - en eigenlijk veel eerder al - zullen onze gemeenten eveneens te kampen hebben met een enorme leegstand. Desondanks gaan al die gemeenten voort met  bouwen, bouwen en nog eens bouwen. Van honderdduizenden woningen en met het aanleggen van legio bedrijventerreinen (ondanks daar al geweldige leegstand).

Wie ten slotte zal genoemde generatie in haar laatste levensfase begeleiden, gelet ook al op het nu reeds hartverscheurende tekort aan ‘handen aan het bed’? Over dit alles zou, en in toenemende mate, de discussie in de Partij van de Arbeid moeten gaan.
 

Artikel: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14