|
Gouds Rood mei 2008
Gouds Rood mei 2008
Redactie Gouds Rood
Deze editie van Gouds Rood is wederom goed gevuld met prikkelende artikelen en betogen. Maakt de PvdA na twee jaar besturen het verschil? Zijn fractie en wethouders nog getooid met de “rode veren”? oordeelt u zelf.
Verder de uitnodiging voor de ALV van 9 juni 2008 en de vaste rubrieken.
Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand. De downloadversie bevat ook de agenda en contactgegevens.
Bouwfraude
Co Caljouw - 19 mei 2008
De enkele jaren geleden spelende bouwfraude, die met uiterst weinig strafrechtelijke gevolgen voor de oplichters soepeltjes in de vergetelheid dreigt te verdwijnen (alleen de klokkenluider zit letterlijk de gebakken peren van zijn ‘euvele’ daad in een campertje te nuttigen), wil ik hier toch maar weer eens in herinnering brengen. De aanleiding hiervoor vormen de perikelen rond de toekomstige bouw van het huis van de stad (hoe verzin je overigens zo’n naam…?).
Zelf wonend in het zeer eigentijds ogende appartementencomplex Breevaarthoek, waar zeer geregeld bouwkundige tekortkomingen zich aandienen en de aansprakelijkheid van de bouwer slechts het licht vangt van de noorderzon, ben ik uiterst sceptisch geworden over de maatschappelijke sector “Bouwen”.
Niet alleen wat betreft de kwaliteit maar vooral zijn financiële reilen en zeilen. Denken we slechts aan de grote infrastructurele werken als de Betuwelijn, de Hoge Snelheids Lijn en onlangs nog de tunnel bij Roermond.
Niet alleen grote bouwkundige missers met lachwekkende overschrijding van de opleverings/ingebruiknemingsdatum maar vooral gigantische extra aanslagen op ’s lands schatkist (en dus uw en mijn portemonnee). Het lijkt wel een duizenden jaren oude wet van Meden en Perzen dat elk groot publiek werk uiteindelijk schandelijk duurder wordt. Recentelijk las ik over de gang van zaken met ons aller Rijksmuseum te Amsterdam. Wat mij betreft een nationale blamage! Mij schoot toen ook weer het gedoe rond de Stopera, ook al in onze hoofdstad, te binnen.
Dichter bij huis herinner ik mij een miljoenenoverschrijding van de begroting van onze schouwburg, al weer vele jaren geleden.
En nu is er dan het gedoe rond het huis van de stad.
Hoe is dit alles mogelijk? Stel dat ik, kleine man van huis uit, van mijn spaarcentjes en wat mijn ouders als erfenisje hebben nagelaten, aangevuld met een betaalbaar hypotheekje, een knap huisje van pak weg vier ton (wie realiseert zich overigens nog dat we in guldentermen denkend kort geleden nog over bijna één miljoen spreken?) zou willen laten bouwen.
Dan kan de aannemer toch niet halverwege de totstandkoming melden dat de bouwsom helaas tot zes ton is opgelopen? Want wat zegt dan deze kleine jongen met zijn beperkte financiële ruimte: stop het pandje lekker in je achterste en wees er gelukkig mee.
Maar de overheid, u en ik dus in feite, heeft maar goed te vinden dat een bouwwerk voor de samenleving, al dan niet opgeleukt, de begroting ALTIJD met miljoenen overschrijdt.
Bij de bouwkosten van het huis van de stad is toch ingecalculeerd een stijging van lonen en materialen gedurende de tijd tot de oplevering?
Waarom dan nu deze keuze van een meerderheid van de burgerij zoveel duurder laten ‘uitpakken’ of anders (stok achter de deur) het ontwerp fiks ‘uitkleden’? Er zijn bij de Gouwenaar (hoge) verwachtingen gewekt. Dan mag het toch niet zo zijn dat de burger moet redeneren: beter een half ei dan een lege dop?
De gemeente zou moeten reageren, mede om het vertrouwen van haar burgers te behouden: bouwwereld (architect/aannemers), leuk geprobeerd maar afspraak is afspraak (haar nette woordvoerders zullen vanzelfsprekend anders dan deze kwaaie scribent hooguit reppen over villa achterwerk).
|
