|
Gouds Rood september 2008
Gouds Rood september 2008
Redactie Gouds Rood
In deze editie van Gouds Rood: verkiezingskoorts stijgt; slechte plannen, hoge kosten en geen respect voor de natuur bij infrastructurele projecten; Arie Slinger over bestuurlijke schaalgrootte en Europa; een groots straatfeest in Kort-Haarlem en een verslag van de “Derde Kamer”. Ook reageert Co Caljouw op een ingezonden brief van oud-burgemeester Boone.
Verder de uitnodiging voor de ALV van 6 oktober 2008 en natuurlijk de vaste rubrieken.
Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand. De downloadversie bevat ook de agenda en contactgegevens.
Gemeenten zijn “in”, de Provincie is “uit”!
Arie Slinger - 25 september 2008
‘Het kan verkeren’ zei Bredero in de Zeventiende Eeuw.
De provincies moeten zich beperken tot de ruimtelijke ordening. Gemeenten moeten doelmatiger gaan werken om de uitbreiding van taken te kunnen verwerken. Het gevolg daarvan is schaalvergroting en herindelingen. Klopt dit wel? De nieuwe, middelgrote plattelandsgemeenten komen goed uit de bestuurskrachtmetingen, vergeleken met de nog bestaande kleine plattelands-gemeenten. Het nadeel van de nieuwe grote gemeenten is, dat zij weinig binding hebben met hun burgers.
Zijn de gemeenten wel de ogen en oren van de overheid in de samenleving? Geografisch gesproken wel, maar dat is niet alles!
Burgers benaderen de gemeente voor hun problemen, zoals een parkeerplaats, hondenpoep of overlast, maar interesseren zich niet of nauwelijks voor wat algemenere raadsvergaderingen. Soms zijn er
-GELUKKIG- groepen burgers die zich verdiepen in een bepaalde zaak, zoals Binnenstad-West dit doet met het Mierennest. Er is evenwel een ‘maar’ aan verbonden, denk aan de verkiezingen. De landelijke politieke verhoudingen bepalen de uitslag, al jaren, van de gemeenteraads-verkiezingen. Ministers hebben een grotere naamsbekendheid dan plaatselijke wethouders. De landelijke media spelen daarin ook een belangrijke rol.
Rapporten als ‘Van Aartsen’ of van ‘d’Hondt’ hebben een kokervisie op de gemeenten. Zij zien de gemeente niet als een politieke gemeenschap maar als een servicegerichte organisatie. Het accent ligt dan op de dienstverlening, de burger wordt gezien als klant van de gemeente. Dus niet op de eerste plaats als een geïnteresseerd politiek betrokken individu in een leefgemeenschap.
Doelmatigheid en rechtvaardigheid staan vaak op gespannen voet met elkaar.
Zeker wanneer de gemeenten overdonderd worden met taken {voorheen door de centrale overheid uitgevoerd}, zoals de uitvoering van de bijstand, de wet maatschappelijke ondersteuning, monumenten- en jeugdzorg. Door al die opgelegde taken, omdat ze zo dicht bij de burger staan, worden gemeenten in de praktijk gedwongen zich van diezelfde burger te verwijderen.
Ik vermoed, dat de gemeenteraad zich ernstig moet gaan verdiepen in de gevolgen van het takenpakket voor de rol van de burger in het politieke proces. Meer dualisme kan het gezicht van de partijen duidelijker maken. Dit geldt niet alleen voor de oppositie, maar zeker ook voor de collegepartijen. Politiek bedrijven is nu eenmaal strijd met als wapen gefundeerde argumenten.
Volgzaamheid is een deugd, waakzaamheid een betere.
Met een variant op Bredero : pas zo kan het getij (ver)keren.
(Bewerking van een artikel in Trouw van 6 juni 2008)
|
