Gouds Rood februari 2009
Redactie Gouds Rood
Ditmaal een vrij “formele” Gouds Rood met veel stukken van het bestuur. U ziet, de lokale verkiezingen zijn in aantocht. Een aantal stukken is abusievelijk niet in de extra editie van januari jongstleden geplaatst. Maar in deze editie ook, en niet in de laatste plaats, mooie artikelen die tot nadenken, overdenken en herdenken stemmen.
Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand. De downloadversie bevat ook de contactgegevens van de redactie.
Energie crisis en grond crisis
Jaap Rebel - 23 februari 2009
Wat kunnen wij leren van de huidige financiële crisis?
Sinds het uitbreken van de krediet crisis hollen de Media achter feiten aan maar het ontbreekt vaak aan een eenvoudige, deugdelijke analyse over het ontstaan van het probleem. Dat zijn hebzucht, graaien en grabbelen, het verkopen aan de partij die het hoogste bod uitbrengt, bestuurskamers waarin bestuurders huizen die ten onrechte optreden als eigenaar, terwijl ze gewoon in dienst zijn van het bedrijf, evenals Gerrit de portier die hen elke dag beleefd groet, enz. Maar ook allen met torenhoge hypotheekschulden en creditcards hebben er toe bijgedragen.
Deze keer mijn visie op de twee andere belangrijke crises die ons duurzaam raken.
Eerst de Energiecrisis. Het is de simpelste van allemaal. De voorraad fossiele brandstoffen, gas, olie, kolen, etc., is in feite niets anders dan gestolde zonne-energie over een periode van miljoenen jaren (Albert Hahn, 1968)
Dat zijn we nu al ruim honderd jaar in steeds rapper tempo aan het uitputten. De voor de hand liggende vervangende energie is uiteraard de zonne-energie van vandaag. Dat is een dagelijkse bron van energie van- en voor ons allemaal, het is ook nog eenvoudig af te tappen.
Dat doen wij dus niet !
‘Het is te duur en er bestaat geen infrastructuur voor’, zeggen de marktpartijen die de winning, het transport en de verkoop van fossiele brandstoffen in handen hebben. Naar mijn mening ligt hier een taak van de Overheid om weer als nutsbedrijf op te treden. Milieu vriendelijker kun je het haast niet bedenken, er is nauwelijks CO2 uitstoot. De marktpartijen in fossiele brandstoffen zullen uiteraard piepen, logisch, zij bepalen thans het energiebeleid van de Overheid en vangen subsidies voor onderzoek naar nog meer fossiele brandstoffen. Dat is goed voor de winsten, maar de burgers betalen het gelag. De Overheid zou veel meer aandacht kunnen besteden aan de noden van burgers in plaats van aan winstprognoses uit de vrije markt. De recente plannen om Essent te verkopen aan het Duitse RWE mag profijtelijk zijn voor bestuurders maar niet voor de burgers, de feitelijke eigenaars. Dat zijn niet de bestuurders in de Provinciale Staten of Gemeenteraden. Ik hoop dat Wouter Bos, ondanks het CDA en minister Verhoeven, met Schiphol nog vers in het geheugen, geen toestemming verleent voor de verkoop van zo’n cruciaal nutsbedrijf.
Dan de Grondcrisis, die vertoont hetzelfde patroon. De Overheden hebben al eeuwen lang hun rijkdom zitten in grond en in stenen gebouwen. Het zijn de collectieve bezittingen van de hele samenleving en niet van enkele particuliere marktpartijen zoals Projectontwikkelaars of Bouw- bedrijven. Ik weet dat marktpartijen daar vaak anders over denken vanuit de “logica” dat alléén zij in staat zijn, en dus ook gerechtigd zijn, om uit hun ontwikkelingen winst te behalen, het is maar hun mening. Maar geldt dan voor de Overheid dat die afstand moet doen van de eigen rijkdom om een ander winst te laten maken?
Met het verkopen van grond aan marktpartijen holt de Overheid haar eigen rijkdom uit ten gunste van marktpartijen en op termijn dragen de burgers daar de lasten er van. Ook in Gouda zijn afschrikwekkende voorbeelden te vinden.
Een zelfde redenering geldt voor het verkopen van nutsbedrijven en het op afstand zetten van Overheidstaken. Het verzelfstandigen van de Woningbouw Corporaties heeft de volkshuisvesting, toch hun primaire taak, geen goed gedaan, wèl de inkomensstructuur van de directies. In de Ziekenzorg, paradepaardje van Hogervorst, zijn de polissen verschraald, de premies gestegen, de bureaucratie is veel groter dan vroeger in de tijden van het Ziekenfonds, hier zijn de inkomens in de directiekamers ook disproportioneel gestegen. De burger betaalt, als gewoonlijk, het gelag !
Overheid, en zeker ook de PvdA, wordt toch wakker!
