|
Gouds Rood februari 2009
Gouds Rood februari 2009
Redactie Gouds Rood
Ditmaal een vrij “formele” Gouds Rood met veel stukken van het bestuur. U ziet, de lokale verkiezingen zijn in aantocht. Een aantal stukken is abusievelijk niet in de extra editie van januari jongstleden geplaatst. Maar in deze editie ook, en niet in de laatste plaats, mooie artikelen die tot nadenken, overdenken en herdenken stemmen.
Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand. De downloadversie bevat ook de contactgegevens van de redactie.
Onbegrijpelijk
Co Caljouw - 23 februari 2009
Stel dat mijn core business beursgenoteerd zou zijn, de AEX-index zou het absolute laagterecord van 0 punten gemakkelijk halen: niet doorgeleerd en twee linkerhanden.
Dat tweede menselijke tekort heeft moedertje natuur gelukkig gecompenseerd met een niet geringe dosis boerenverstand en de daaruit voortspruitende eigenschappen slim(mig)heid en wantrouwen.
Vanuit deze agrarisch-geestelijke gedachtenwereld kan ik er met mien boer’npet niet bij dat wereldwijd de topbankiers en hun verwante maatjes de topeconomen, een old boys-netwerk waar je qua financiële know how van rilt en beeft, vrijwel zonder uitzondering hebben geïnvesteerd in het global village-resort Fata Morgana, alwaar door de altoos blakerende zon van de glimmende folders de zuurstof is verdampt tot gebakken lucht.
Maar ook een treetje lager benn’n mirakels raore dingen beurd: gedeputeerden en wethouders (ook van mijn partij) belegden in de bouw van o zo renderend onroerend goed op het ijs (Icesave), kennelijk onwetend van een gerede kans op dooi te eniger tijd. IJsstaete zogezegd voor het grote geld, het duurdere koopsegment.
Dat krijg je als je in het onderwijs naast onder nog veel meer geschiedenis, topografie, (hoofd)rekenen en van het Nederlands het spellen en ontleden de kennis van spreekwoorden hebt afgeschaft (ik gaf eerder slechts aan niet te hebben dóórgeleerd…).
Ook mijn onbegrip zeurt door: wederom, stel dat ik naast mijn vrijwilligerswerk op mijn toch al wat gevorderde oude dag een piepklein bijbaantje zou hebben (met vanzelfsprekend een navenant salarisje minus bonusje) en dat ik dan op een onzalig moment vijf euro’tjes achterover zou drukken.
Ik taxeer het vonnis, clementie voor de oude baas incalculerend, toch op minimaal een taakstraf van 40 uren.
Wat zouden dan die internationale grootboeven in streepjespakken voor hun grove, schandelijk hoog gehonoreerde, pokerspel met de wereldeconomie, ons aller welzijn verkwanselend, wel niet dienen te krijgen?
Maar de eerste veroordeling moet nog komen; sterker ook een excuus van deze grootspelers op de vrije markt is vooralsnog uitgebleven. Wel hebben zij ootmoediglijk en schroomvallig een knievalletje moeten maken voor hun respectieve vadertjes staat.
Daar zal het misdeelde volk het, net als bij de televisierechter, echter mee moeten doen alsook een houtje om de komende jaren op te bijten.
En deze scribent, voorlopig slechts geconfronteerd met het niet indexeren van zijn pensioentje?
Hij ploegt, indachtig de openingszinnen, zij het in niet aflatende gramschap, voort.
|
