|
Gouds Rood februari 2009
Gouds Rood februari 2009
Redactie Gouds Rood
Ditmaal een vrij “formele” Gouds Rood met veel stukken van het bestuur. U ziet, de lokale verkiezingen zijn in aantocht. Een aantal stukken is abusievelijk niet in de extra editie van januari jongstleden geplaatst. Maar in deze editie ook, en niet in de laatste plaats, mooie artikelen die tot nadenken, overdenken en herdenken stemmen.
Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand. De downloadversie bevat ook de contactgegevens van de redactie.
De Man met de Krant in zijn Hand
Nils van Teijlingen - 23 februari 2009
Iedere ochtend arriveert er een groepje Roemeense mensen om met muziek en Straatkrant wat geld op te halen. Dat de muzikale prestaties van de sectie straatartiesten nogal te wensen over laten (ik word er in ieder geval niet door gegrepen), is tot daaraan toe. Een mens kan zich daar aan ergeren, maar er is zoveel waar je je aan kan storen.
Maar over de rol die de “Straatkrantverkoper” (iedereen die de Albert Heijn in het centrum bezoekt kent hem) heb ik gemengde gevoelens. Ik zal dit verklaren.
Persoonlijk ben ik een groot voorstander van de Straatkrant; mensen die op straat leven krijgen de kans om een zakcentje te verdienen en krijgen bovendien meer eigenwaarde omdat zij hun eigen broek beter op kunnen houden. Bovendien voelen de verkopers zich weer volwaardiger deelnemers aan de maatschappij. Als straatkrantverkoper doe je mee, zonder straatkrant zien mensen je minder snel staan. Ik geef om de Straatkrant en dit concept lijkt in Gouda oneigenlijk gebruikt te worden.
1. Deze (AH-)“straatkrantverkoper” verkoopt de Straatkrant eigenlijk niet, maar heeft hem alleen maar in zijn handen. Zijn core-business zijn giften die hij krijgt. Toegegeven; hij vraagt niet expliciet om giften, maar dat is wel zijn boterham; dat zijn niet de kranten.
2. Deze straatkrantverkoper is geen straatkrantverkoper.
In de straatkrant die deze meneer in zijn hand heeft, verzoekt Stichting Straatkrant de mensen zeer dringend om GEEN straatkrant te kopen bij verkopers zonder Straatkrantpas. De echte straatkrantverkopers zijn mensen die aan lager wal geraakt zijn, die begeleid worden om er bovenop te komen en die in dat traject de straatkrant verkopen. Deze verkoper zit dus niet in zo’n traject.
3. De inflatie van het groeten.
Een gemeenschap blijft het prettigst als mensen elkaar groeten. Dat groeten heeft een betekenis. De Roemeense meneer bij de Albert Heijn zegt tegen iedereen die naar binnengaat of naar buitenkomt “Hallo”. Als je een boodschap vergeten bent en na 2 minuten weer bij de AH aankomt, krijg je weer exact dezelfde groet. Je wordt gegroet op de automatische piloot. Deze groet heeft voor mij niet zoveel betekenis meer. En aan u de keuze om:
A. niet te reageren
B. Enthousiast terug te groeten
C. Hem vriendelijk aan te kijken en een halve knipoog te geven als een soort van compromis. Ik kies zelf voor optie B (niet heel erg van harte) of optie C.
Heeft u onlangs nog eens iemand in een winkelstraat geprobeerd om de weg te vragen? De kans is tegenwoordig 50/50 dat je genegeerd wordt, omdat het beroep dat daarbij gedaan wordt op beleefdheid en behulpzaamheid, teveel is misbruikt door straatcolporteurs die u een abonnement/verzekering/donateurschap/afslankpillen/enz. willen verkopen.
“Meneer mag ik wat vragen?” (“Ja natuurlijk, zeg het maar, hoe kan ik u helpen?”), wordt gevolgd door een van de volgende opties:
“Spaart u?”
“Houdt u van Cultuur?”
“Vindt u het belangrijk dat kinderen de kans krijgen zich te ontwikkelen?”
“Hoe zou u het vinden om ineens een groot geldbedrag in handen te krijgen?”
“Wat vindt u ervan als uw energierekening 50% lager zou zijn?”
Hopelijk staat het elkaar groeten niet dezelfde devaluatie te wachten, ik zou dat erg jammer vinden.
|
