Gouds Rood februari 2009
Redactie Gouds Rood
Ditmaal een vrij “formele” Gouds Rood met veel stukken van het bestuur. U ziet, de lokale verkiezingen zijn in aantocht. Een aantal stukken is abusievelijk niet in de extra editie van januari jongstleden geplaatst. Maar in deze editie ook, en niet in de laatste plaats, mooie artikelen die tot nadenken, overdenken en herdenken stemmen.
Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand. De downloadversie bevat ook de contactgegevens van de redactie.
Integratie
Co Caljouw - 23 februari 2009
Al zou het onderwerp integratie je geen bal interesseren, je wordt elke dag door de geschreven pers en radio/televisie bij dit duidelijk maatschappelijk probleem betrokken. Op de pagina Forum van de Volkskrant van maandag 2 februari doet ook de directeur van de aan mijn partij gelieerde Wiardi Beckman Stichting een, wat mij betreft, groezelig duitje in de inmiddels uitpuilende zak die de discussie over het inburgeren van de ‘nieuwe Nederlanders’ is geworden.
De zich nog steeds als Chinese migrantendochter beschouwende Monika Sie Dhian Ho, wier overgrootvader in Nederlands Indië al werd genaturaliseerd, levert kritiek op vooral de toon van de integratieresolutie van de PvdA. Kort door de bocht is haar oordeel: patriottistisch en zelfvoldaan; begrippen die door de kop boven het artikel worden samengevat als ‘Ons Nederland’ is geen PvdA-term.
Terug naar ‘ons Indië’ waar Monika zich afficheert als dochter van Han Tjhiang Sie Dhian Ho, zoon van Eduard, zoon van (de genaturaliseerde) Floris, die net als zijn zonen als dienstplichtig militair de wapenrok van het Koninklijk Nederlands Indisch Leger droeg.
Om in de betoogtrant van de schrijfster te blijven. Ik ben zoon van Hendrik Caljouw, die in de meidagen van 1940 als wachtmeester van het derde regiment Huzaren bij de Grebbeberg rond 40 van zijn makkers zag sneuvelen, die voor de oorlog SDAP stemde, in de oorlog een Rotterdamse Joodse familie huisvestte en tot zijn dood PvdA stemde.
Zijn zoon is in die geest doorgegaan en is vanaf zijn jongelingsjaren lid van dezelfde partij en heeft vanaf zijn 21ste jaar (toen had je pas stemplicht) altijd op deze partij gestemd.
Desondanks, mevrouw Ho, voel ik mij Nederlander, beschouw ik die zompige moerasdelta aan het eind van enkele grote rivieren als mijn vaderland, met mijn kinderen als ‘ons land’ waarover ik, altijd en vaak terecht kritisch, toch voldaan ben.
Mijn vader vocht voor een vrij Nederland zoals ooit voorvaderen 80 jaar lang vochten om de Spanjaarden uit ons land te knikkeren.
We hebben het hier over een van de oudste (zoniet de oudste) democratieën ter wereld. Met godsdienstvrijheid, gelijkheid van man en vrouw, wetten tegen discriminatie, euthanasiewetgeving, homohuwelijk en wat niet al. Daar ben ik terecht trots op en ben er voldaan over al zal er op dit stukje ondermaans altijd wel wat te wensen blijven.
Overigens gedragen we ons niet als zodanig. Als het Concertgebouw-orkest van de internationale pers de titel krijgt ‘beste symfonieorkest ter wereld’ dan levert dat een piepklein berichtje op pagina zoveel van onze kranten op.
Mevrouw Ho wordt zonder meer boosaardig als zij, quasi terloops, opmerkt dat Nederland qua positie van vrouwen in topfuncties met Pakistan op de laatste plaats staat. Dat zegt een vrouw die directeur is van een fameus wetenschappelijk bureau, van een partij die de vrouwelijke voorzitter van de Tweede Kamer levert, van de partij waarvan de voorzitter vrouw is, van een partij waarvan de Tweede Kamer-fractie wordt geleid door een vrouw.
Mijn vrouw (maar dit eigenlijk terzijde) is plaatselijk fractievoorzitter van onze partij en was voorheen algemeen bondssecretaris van AbvaKabo, waarvan de huidige voorzitter vrouw is, aangesloten bij de FNV waarvan de voorzitter, jawel, vrouw is etc. etc.
Van dit achterlijke, vrouwen knechtende (inmiddels studeren er meer vrouwen dan mannen) minkukelland holde, ver voor mevrouw Ho werd geboren, een atlete naar de titel universele (dus van de gehele wereld) sportvrouw van de twintigste eeuw.
Maar echt schandelijk raaskalt de directrice als ze op het eind van haar stuk de begrippen normeren, confronteren en tolereren uit de resolutie respectievelijk koppelt aan een viezerik die in haar kruis tast, een kleffe zoener die haar bekwijlt en een stuk onfatsoen dat haar van achteren beknuffelt.
Ze rangschikt deze misjegeningen ietwat relativerend onder ‘de kleine cultuurshocks’.
Ik geef toe, het zijn wat mindere vergrijpen dan het executeren in China of het stenigen van een overspelige vrouw in Pakistan maar toch pik ik die generaliserende toon over ‘ons Nederlanders’ niet.
Als mijn partij dit walgelijke stuk, dat in ons partij-orgaan Rood staat te verschijnen, onweersproken laat stem ik, zij het met bloedend hart, één keertje niet.
