|
Gouds Rood mei 2009
Gouds Rood mei 2009
Redactie Gouds Rood
In het mei-nummer van Gouds Rood onder andere "de zin en onzin van fractieprofiel en gemeenteraadsprogramma" en de aanleiding voor Co Caljouw’s twijfel aan de rechtsstaat. Natuurlijk zijn ook de gebruikelijke rubrieken aanwezig, aangevuld met een uitnodiging voor de ALV van 15 juni en de verslagen van afgelopen ALV's.
Vergeet ook niet de oproep voor gemeenteraad-kandidaten en de foto-quiz te bekijken!
Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand, ditmaal met nog beter uitziende logo's. De downloadversie bevat ook het colofon met de contactgegevens van de redactie.
Rechtstaat
Co Caljouw - 25 mei 2009
Deze oude aimabele sociaal-democraat is allengs zijn vertrouwen in de rechtstaat aan het verliezen. Daarvoor in de plaats vestigt zich een onbestemd gevoel in de onderbuik dat zich niet laat verklaren door disfunctioneren van darmen, nieren, genitaliën en wat er zich nog meer aan anatomie in dit bollig vooronder bevindt.
Daar mag ik vanzelfsprekend niet aan toegeven maar een driewerf hoera voor de huidige samenleving wil ik toch ook nadrukkelijk achterwege laten.
Immers voor de zesde keer is ten huize van de Caljouws ingebroken. Drie weken nadat ook onze buren zulks overkwam. Je leest er niet meer over in de lokale pers waar soms nog wel sussende berichten opduiken dat het almaar minder wordt met de criminaliteit.
En daar geloof ik dus geen ene mallemoer van.
Ik kan pagina’s vullen met ervaringen van kinderen, overige familieleden, naaste buren, vrienden en kennissen die, bij sommigen recent, hetzelfde is overkomen. Naast het rollen van portemonnees, het jatten van fietsen, het inslaan van autoruiten, het roven van tassen en wat niet al meer.
Ik ben nog van de generatie die in haar jeugd niks te makken had maar er niet over peinsde het grote gemis aan geld en goederen (een paar zeer nodige sokken voor je verjaardag en met Sinterklaas) dan maar elders ongezien te gaan halen.
Toen in elke straat in de zomer de deuren open stonden en er in koudere tijdvakken een touwtje uit de brievenbus hing: kon je als spelend kind direct naar binnen en hoefde je moeder niet lastig te vallen.
Maar dat waren drie truttige, schlemielige jaren van de spruitjeslucht en de vele taboes, waar nu nog over gegniffeld wordt en waarop met grote weerzin en dédain wordt teruggekeken.
Ook maar het minste gemonkel over, zij het dan slechts in lichte vorm maar toch alstublieft, hanteren van nog enkele waarden en normen wordt met schallend hoongelach overstemd: daar heb men weer zo’n griezelig mannetje van recht en orde; zo’n conservatieve, rechtse bal met onmiskenbaar fascistische neigingen (ook al heb je een mensenleven lang PvdA gestemd).
En daar zit je dan, voor de zoveelste keer verbouwereerd. Een blanco strafregister, ondanks republikeinse trekjes altijd de keizer gegeven wat des keizers is. Maar daar maalt men buiten mijn geforceerde deur niet om.
Moet een immens verdrietig gevoel een grote verliezer te zijn dan maar de overhand krijgen?
Het liefst zou ik de daders eens flink onder handen nemen maar:
a) worden ze niet gepakt, zo vrees ik met recht en
b) mag ik geen eigen rechter zijn.
Zelfs een corrigerende tik leidt al tot een veroordeling….
De draad maar weer oppakken dus en de dagen prijzen dat je ten minste nog redelijk gezond bent. Het grote en kleine graaien (bankiers, inbrekers): je houdt het gewoon niet meer buiten de deur!
|
