Gouds Rood oktober 2009
Redactie Gouds Rood
In dit nummer onder andere: Graaien en grabbelen kost aanzien en stemmen, Verslag Politiek Café, Vooroordelen, rechtse brabbels en linkse waarheden, De “Crisis” in historisch perspectief, Uitslag van de Foto-quiz, Siebe neemt afscheid en verder de gebruikelijke rubrieken en informatie.
Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand. De downloadversie bevat ook het colofon met de contactgegevens van de redactie.
Vooroordeel
Jaap Rebel - 17 oktober 2009
In 1885 woedde de schoolstrijd tussen Confessionelen en Liberalen in volle hevigheid: De Grondwet, artikel 194, diende zodanig te worden aangepast dat het Openbare Onderwijs beperkt bleef tot de behoefte in de samenleving.
De omvang ervan, van die behoefte, de staatszorg, moest in de ogen van de Anti-Revolutionairen bij wet geregeld te worden. De katholieken gingen een stap verder: het Openbaar Onderwijs diende een uitzondering te blijven, vastgelegd in de Grondwet. De SDAP was weliswaar nog niet opgericht maar het socialistische gedachtegoed was al aardig op weg.
En dat werd in Confessionele en Liberale kringen niet gewaardeerd. In de Goudse Courant van 2 september 1885 verscheen een artikel dat een en ander duidelijk maakt……..… ach, leest U het zelf maar.
"Hebben wij een socialistische partij in Nederland? Wij hebben er iets van, antwoordt De Tijd, namelijk een leider en een orgaan, doch of men van een partij kan spreken mag op goede gronden worden betwijfeld. Erkenning der materieele ellende, die in de tegenwoordige maatschappij wordt aangetroffen, en de begeerte om die zoveel mogelijk en zo spoedig mogelijk weg te nemen, staan bij de het socialisme voorop. Het is deze zijde van zijn programma, die het allen tijde laat zien, waardoor het aanhangers vindt of althans erin slaagt, wanneer een handig redenaar dit punt met gloed van welsprekendheid weet te ontwikkelen, velen te doen geloven dat zijzelven socialisten geworden zijn. Nu komt er echter het tweede punt, de keerzijde der medaille!
Toegegeven, de patiënt – in dit geval de maatschappij – is ziek. Waar is Uw recept ? De socialisten hebben er inderdaad een. Ja, het geloof aan de onfeilbare werking van het met ophef aangekondigde recept vormt zelfs het karakter, het eigenlijk wezen van het stelsel.
De toepassing van dat recept is echter ver van eenvoudig en gevaarloos en volgens het oordeel der meesten, die tot zelfstandig oordeelen in staat zijn, zou zij wel eens kunnen leiden tot het aftappen van de laatste gezonde bloeddruppelen der maatschappij, en haar door uitputting doen sterven….. Sommige socialisten wijzen er echter op, dat dit recept niet op eenmaal moet worden toegepast. Hoe zij zich dan de werking voorstellen is De Tijd nooit duidelijk geworden, omdat de wijze waarop de socialisten elders en ook hier plegen op te treden het onmogelijk maakt met hen tot gedachtewisseling te komen. En dat is het juist, zegt De Tijd wat het socialisme in Nederland belet een staatkundige partij te zijn.
Wanneer men honderdmaal in volksvergaderingen aan een publiek van minvermogenden en aan menschen, die al dan niet door eigen schuld armoe lijden, met de schrilste kleuren hun eigen ellende gaat voorhouden en daarbij de afgunst weet te prikkelen tegen anderen, die inderdaad gelukkiger schijnen, dan zal er zeker in slagen, zijn publiek ontevredener en dus ook ongelukkiger te maken; misschien zelfs zal men het tot een soort van blinde razernij kunnen vervoeren, waarin het tot oproer overslaat, zich tegen de openbare machten verzet en de woningen der rijken plunderen, - van het verspreiden van een stelsel, van het ingang doen vinden van beginselen is daarbij geen sprake. Men kan op die wijze ontevredenen, oproerlingen en misdadigers kweken, maar nimmer een staatkundige partij. Zoo lang de socialistische leiders de zaken verkeerd voorstellen, zoo lang zij alleen hun kracht blijven zoeken in de onwetendheid, in de afgunst en andere kwade neigingen, welke bij velen door armoede worden versterkt, zóó lang kan het socialisme een element van ontevredenheid, oproer en ongeregeldheid zijn in den Staat, maar nimmer in gezonden zin een staatkundige partij."
Het taalgebruik is even wennen maar de achterliggende vooroordelen zijn nog maar weinig veranderd. Het zijn de PvdA ministers van financiën die altijd de staatsschuld laten oplopen, socialisten staan per definitie bekend als potverteerders. De PvdA in het kabinet is een ramp voor het land, de PvdA heeft alleen oog voor de zieken en de zwakken onder ons, de PvdA wil altijd een grote Overheid, de PvdA is de vijand van de zegenrijke vrije Markt beginselen, enzovoorts. We horen het CDA, de VVD en D’66 altijd praten over ‘lastenverzwaring’ wanneer er belastingverhoging of beperking van aftrekposten voor de hogere inkomens in het geding is, maar lastenverzwaring voor burgers met lagere inkomens, dat is iets héél anders, dat zijn ineens ‘bezuinigingen’ of ‘ombuigingen’.
“Het kabinet Den Uijl is het slechtste kabinet van na de oorlog” is ook zo’n vooroordeel. Welnu, het is wel meer dan 30 jaar geleden, maar het blijft doorzeuren, echt een “rechtse babbel” zonder waarde.
