|
Gouds Rood oktober 2009
Gouds Rood oktober 2009
Redactie Gouds Rood
In dit nummer onder andere: Graaien en grabbelen kost aanzien en stemmen, Verslag Politiek Café, Vooroordelen, rechtse brabbels en linkse waarheden, De “Crisis” in historisch perspectief, Uitslag van de Foto-quiz, Siebe neemt afscheid en verder de gebruikelijke rubrieken en informatie.
Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand. De downloadversie bevat ook het colofon met de contactgegevens van de redactie.
Boodschap van algemeen nut
Arie Slinger - 17 oktober 2009
Denkend aan de gemeenteraad vond ik een hanteerbare omschrijving van politiek. Het is een uitspraak van de Amerikaan Harold Lasswell: " Wie krijgt wat, wanneer en hoe en met welke gevolgen?" Kortom, het gaat, wat mij betreft, om het gemeentelijk beleid.
Sedert 2002 hebben we te maken met het duale stelsel. Dit stelsel houdt in dat de wethouders geen deel meer uitmaken van de fracties in de raad. Wat is tot nu toe de praktijk van de gemeentelijke politiek? Laten we eerst kijken naar de duale theorie. De Grondwet stelt dat de gemeenteraad aan het hoofd van de gemeente staat. De praktijk leert, dat de gemeenteraad het aflegt tegen alle andere spelers op lokaal niveau. In de eerste plaats, omdat de raad slechts beschikt over een eigen raadsgriffier, die het al druk genoeg heeft met de agenda en de raadsstukken van het college. In de tweede plaats, omdat burgemeester en wethouders, ondersteund door het ambtelijke apparaat, de gang van zaken regelen op het gemeentehuis.
Feitelijk wordt de stad bestuurd door publieke en maatschappelijke organi-saties. Organisaties waarover de gemeenteraad geen zeggenschap heeft, zoals woningcorporaties, zorginstellingen, welzijnsorganisaties, onderwijs-instellingen, politie en vervoersmaatschappijen. Een en ander is het gevolg van de in de jaren negentig zo geroemde privatisering en het loslaten van de ideologische socialistische veren. Gouda heeft bijvoorbeeld geen zeggenschap over de Sint Jan; veel minder dan vroeger over de musea, de muziekschool en de bibliotheken. De laatste drie zijn een paar jaar geleden verzelfstandigd.
Over de woningbouw heeft de gemeente in naam de regie. In feite zijn de prestatieafspraken vooral een formaliteit. Elk gemeenteraadslid weet het, maar steekt zijn of haar kop in het zand. Noodgedwongen houden ze dan over het woningbouwbeleid praatjes voor de vaak.
De landelijke zorginstellingen met gemeentelijke vestigingen maken hun afspraken niet met de gemeente, maar zijn onderworpen aan landelijke regelgeving en afspraken met verzekeraars. De ROC's, de banken en de busmaatschappijen onttrekken zich eveneens aan de gemeentelijke regie.
Eigenlijk moet de gemeenteraad ook ambtelijke beleidsondersteuning krijgen; zo kan hij echt invloed uitoefenen op het beleid en dagelijks bestuur van de gemeente. Een raadsgriffier is een pleister op de beleidswonde. Zoals de situatie nu is, mist de raad de informatie om het gemeentelijk beleid en de koers van het college te controleren, te corrigeren en de kaderstelling te kunnen behappen. De raad behoort in een democratie de tegenmacht te zijn van het college. Een van mijn bronnen van dit artikel was een gastcolumn in Trouw van woensdag 2 september. Natuurlijk is en blijft het van belang dat de gelden van de gemeente eerlijk en rechtvaardig over de burgers worden verdeeld.
Daarvoor heeft de PvdA vanouds de leus, dat de sterkste schouders ook de zwaarste lasten moeten dragen. Dat heet algemeen nut en het eerlijk verdelen van welvaart en welzijn. !
|
