Gouds Rood mei 2010

Gouds Rood mei 2010

Redactie Gouds Rood

In Gouds Rood mei 2010: een poëtische bijdrage van Arie Slinger, door Co Caljouw een hartstochtelijk betoog tegen nivellering, vervlakking en versukkeling, het verslag van de ALV van 18 maart,De uitnodiging voor de ALV van 7 juni, een ‘Niet meer Van de Fractie’ door Ria Caljouw en de gebruikelijke rubrieken.

Gouds Rood is ook te downloaden als pdf-bestand.

Elite

Co Caljouw - 15 mei 2010

Met Jan Marijnissen, de terugtredende goeroe van de SP, verschil ik in vele opzichten van mening maar met één opvatting van deze gewezen Osse fabrieksarbeider ben ik het roerend eens: zijn respect en - in de goede betekenis van dit woord - ontzag voor de ware elite.

Niet de bevoorrechten, die hun vooraanstaande positie in de samenleving louter ontlenen aan erflaters met veelal een ’grote’ naam en een navenante zak geld maar lieden die door studie en ervaring zich een grote mate van kennis op velerlei maatschappelijk terrein hebben verworven.

Naar wiens (en wier) woord met aandacht wordt geluisterd en van wie de geschriften het lezen meer dan waard zijn.

Zoals Jan kom ook ik uit een arbeidersgezin waarin voortdurend ‘omhoog’ werd gekeken en dus diende je op jeugdige leeftijd de mores van die beter gesitueerden je eigen te maken: eten met mes en vork, met twee woorden spreken, dames laten voorgaan (behalve op de trap), deuren open houden voor navolgenden, opstaan in trein en bus voor volwassenen en zo kan ik nog wel een pagina vullen.

Welsprekendheid was ook een vereiste en dat leerde je al vroeg door verplicht te luisteren naar bij voorbeeld Klaas Voskuil en vele andere begenadigde sprekers. Ook de uitgebreide verplichte boekenlijst en het uit het hoofd leren van een reeks bekende gedichten later op school dienden dit doel.

Op zondagmiddag luisteren naar het operaprogramma Bel Canto, zoals mijn vader altijd deed, bracht je in aanraking met de klassieke muziek en het leren bespelen van een muziekinstrument (indien enigermate getalenteerd) vloeide daaruit voort. En niet louter gitaar, waarvan inmiddels honderdduizenden de drie akkoorden beheersen die de ‘popscene’ vergt.

Die periode, waarin de arbeider (die nog geen werknemer heette) zich trachtte te verheffen wordt nu afgedaan als een achterlijkheid waarin niet aflatend gaar stomende spruiten vielen te besnuiven.

Het onderwijs trachtte ooit aan die verheffing zijn bijdrage te leveren door het verlagen van allerlei niveaus. En haal ik dus uit een doctoraalscriptie en drie hbo-afstudeerscripties zo’n 20 tot 30 taalfouten per pagina en allerlei andere slordigheden. Weten de personen in kwestie niet waar Groningen ligt en wie Napoleon was (dit verzin ik echt niet).

En dat brengt me terug bij Jan. Die gruwde in zijn Thorbeckelezing (wie? Nooit van gehoord….) van deze immense nivellering. In feite een teloorgang van onze beschaving.

Waarin in one-liners en ander kaai-Engels gevat gestuntel ook de landelijke politiek wordt afgelegd.

Een directrice van een van die monsterlijke ROC’s wees me desgevraagd op de irrelevantie (ze kende zowaar dit woord) van het foutloos kunnen schrijven van een stukje tekst en betwistte de noodzaak om te weten waar de Groningse hoofdstad ligt of wie die Franse keizer met die dwarse hoed was. Mij honend als een betweterige oetlul wiens tijd voorbij, voorbij oh en voorgoed voorbij is (zoals op Bloem’s graf staat - dit laatste letterkundige weetje komt uiteraard niet uit haar koker).

Ik heb haar daarop maar eens gewezen op de oorsprong van de moderne mens die dus wat haar betreft weer in de apenbroodboom mag klimmen. Want daar wist en weet men ook niet waar Groningen ligt.

Resumerend: het wordt de hoogste tijd dat we het popie-jopie-gedoe waarin we gewoon moeten doen (want dan doe je al gek genoeg) ver achter ons laten en Jan volgen in diens kruistocht tegen de nivellering, vervlakking en versukkeling. Opdat uiteindelijk ware leidslieden (onze elite) ons voorgaan in het handhaven van en zo nodig terugvoeren in onze rijke beschaving.

Artikel: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16